Ervaringen van clienten

Mieke

Het was echt zo erg…

Toen ik enkele jaren geleden herstellend was van een levensbedreigende ziekte had ik besloten geen verdere psychotherapie zoektocht te gaan ondernemen. Ik was in die wereld teleurgesteld geraakt. Een vriend van mij raadde mij echter het boek van Ingeborg Bosch aan :" De herontdekking van je ware zelf". Alleen de titel al stond mij erg tegen. Een half jaar later noemde hij het voorzichtig opnieuw en vertelde hoe het hem de ogen had geopend. Ik besloot het te lenen en ik voelde onmiddellijk : dit is de juiste aanpak. Ik was meteen "om" en besloot deze therapie te gaan volgen en heb er nooit spijt van gekregen.

Het is weliswaar een heel zware en veel moed vergende therapie maar levert zeer veel op. Als ik kijk naar wat het mij vooral geeft is het een gevoel van innerlijke rust. Ik leer situaties in het hier en nu die mij buitensporig raken te herleiden naar pijn uit het verleden , die voor mij als kind te erg was om te voelen. Deze pijn is toegedekt door diverse vormen van afweer. Dit psychisch immuunsysteem heeft mij bescherming geboden tegen het voelen van de oude werkelijkheid.

Er hoeft bijvoorbeeld maar in een reclamespot een liefdevolle aanraking langs te komen en ik zit vol tranen. Waar ik vroeger verbaasd was, weet ik nu: het raakt oude pijn, een oude onvervulde behoefte.

Leven in afweren is echter voor een volwassene ziekmakend, vooral de primaire afweer die voor mij mijn" tweede huid"is : het gevoel het leven niet aan te kunnen; het is allemaal te veel voor mij ; ik ben "overal" schuldig aan. Ook het gevoel het leven niet "alleen" te kunnen leven had voor mij de onbewuste echo van de totale verlatenheid van het kind dat ik was. Ik reageerde daarop met afweren van angst en woede op degenen die mij door dood of leven verlieten en het gevoel dat ik het niet waard was om mee te leven. Dit alles refereert aan de tijd dat mijn ouders mij -twee maanden geboren na de totaal onverwachte dood van mijn vijfjarig zusje- niet die liefde en aandacht konden geven die ik zo broodnodig had.

Ik zie het afbreken van de afweren als het neerhalen van een gigantische muur, waar ik stuk voor stuk stenen van loskrijg en stukje bij beetje wordt de muur daardoor lager. Af en toe kijk ik er overheen en ervaar ik (steeds vaker) hoe het is om in het volwassen-bewustzijn te leven, wat een heel prettige staat van zijn blijkt te zijn! Deze therapie is liefdevol in die zin dat het geen schuldigen aanwijst: noch mijzelf noch mijn ouders, wat echter niet wegneemt dat het echt zo erg was....

Februari 2006
Mieke

Jeanine

Op weg naar vrijheid en rust!

Naar aanleiding van een relatiebeëindiging ging ik verder zoeken naar antwoorden op de vragen, wat nu? Wie ben ik? Wat wil ik? Ik vroeg mezelf af waarom mensen nooit dichtbij me mochten komen, ik reageerde dan uit angst en stootte ze van me af en beëindigde mijn relatie. Alsof ik niet goed genoeg was om van te houden en angst om mezelf te laten zien. In die periode kwam steeds vaker de vraag naar boven, is dit nou het leven wat ik wil?

Mijn zoektocht ging van start en via de bibliotheek kwam ik in aanraking met psychologie en verschillende stromingen daarin. Ik las verschillende boeken o.a. van Alice Miller en Ingeborg Bosch en het was net of er een wereld voor mij open ging. Ik herkende mezelf er in en werd steeds leesgieriger, terwijl ik normaliter nooit boeken las.

Er is een duidelijk omslagpunt voor mij geweest. Een punt waarop ik ging inzien dat ik het leven leefde door de bril van een ander. Dat deed pijn, want wie ben ik dan? In mijn opvoeding heb ik duidelijk meegekregen dat uiterlijk heel belangrijk is en dat je daarop afgerekend wordt. Ik was daar druk mee, hoe zie ik eruit en hoe kom ik over. Ik als ogenschijnlijk (masker) zelfverzekerde vrouw, kwam ik erachter dat ik heel veel verdriet heb moeten onderdrukken, dat ik niet oké was zoals ik was.

Via mijn huisarts kwam ik terecht bij een psychotherapeut, na twee afspraken kreeg ik een formulier mee, met een test voor ADHD. Dat bleek ik dus niet te hebben, dat wist ik al. Ik ben gestopt bij deze therapeut, ik had het gevoel dat ze me in een hokje wilde duwen. Daarna ben ik opzoek gegaan naar een therapeut met meer aandacht voor mijn geschiedenis. Kijken wat je in het heden raak en dat terugkoppelen naar de kindertijd, dat sprak me aan.

Sinds ik deze therapie volg ben ik gaan voelen, voelen welk onverwerkt verdriet er in mij is opgeslagen. Verdriet van het kind in me dat niet mocht en kon zijn zoals het was. In mijn dagelijks leven ben ik steeds aan het vechten, vechten voor bestaansrecht iets wat ik van heel jongs af aan al moest doen. Dat is mijn overleving geweest. Samen met mijn therapeut probeer ik gebeurtenissen/gevechten uit het dagelijkse uit te puzzelen tot de kern, het hoe en waarom. Door te weten en te voelen waar angsten ontstaan zijn kan ik ze eerlijk benaderen. Het is net of ik thuis kom in mijn eigen lichaam met mijn eigen ik, na jaren van verstoppertje spelen. Een gevoel van oké zijn. Ik laat mensen steeds dichterbij komen doordat ik meer van mezelf laat zien. En dat voelt fantastisch goed en rustig. Iedereen heeft zijn eigen stuk onverwerkt verdriet, er is moed voor nodig om aan de verwerking te beginnen, maar het geeft mij zoveel voldoening en rust dat ik het een ieder durf aan te bevelen.

Met vriendelijke groet,
Jeanine

Caroline

Na alle verschillende vormen van therapie die ik heb gehad, heb ik in de integratieve therapie er eindelijk één gevonden die echt iets voor me doet. Al vele malen heb ik naar mijn verleden gekeken en erom gehuild, maar dat leverde me geen blijvend resultaat! Bij integratieve therapie is niet het verleden het uitgangspunt, maar juist het heden! Via dingen waar ik in het heden tegenaan loop kom ik bij het verleden. Door overlevingsmechanismen af te bouwen en het oorspronkelijke gevoel toe te laten, integreert het verleden zich in mijn zijn. Al jaren loop ik in het contact met andere mensen tegen allerlei dingen aan waar ik zelf last van heb, maar waar ik ook die ander tekort mee doe. Nu snap en voel ik waar die problemen vandaan komen. In plaats van mezelf en mijn acties te veroordelen en maar weer door te gaan, kom ik er aan toe om met compassie naar mezelf te kijken, oude gevoelens te integreren en oude wonden te helen.

Er kwamen herinneringen boven, herinneringen die ik jarenlang had verdrongen. Ik geloofde ze eerst niet en wilde ze ook niet geloven. Het waren traumatische beelden, die ik niet voor niets had verdrongen. Maar het waren niet de beelden die me de waarheid vertelden, maar mijn eigen lijf. Vanuit de link met het heden en door de intensiteit van de bijbehorende gevoelens werd me langzaam duidelijk dat dit echt van mij was. Dat deel van mijn onbewuste integreerde ik stukje bij beetje.

In deze therapie heb ik geleerd naar mezelf te kijken en te experimenteren met gedrag of met niets doen dat niet wordt ingegeven door oude overlevingsmechanismen. Dit maakt het contact met mezelf en met de mensen om me heen zo anders! Zoveel echter en hechter! Ik heb heel veel verschillende overlevingsmechanismen ontwikkeld en ik kom steeds weer nieuwe tegen. De werkwijze van deze therapie is inmiddels zo'n deel van mezelf geworden dat ik daar ook de rest van mijn leven mee door zal blijven gaan, want er zullen ook wel altijd oude mechanismen de kop blijven op steken. Maar ik kan ze nu ook zonder hulp afbreken en voelen wat er onder zit.

Ik sta nu zo anders in het leven dan voor deze therapie! Ik voel me één geheel als mens, maak anders contact en heb een andere kijk op zingeving en vergeving. Het heeft mijn leven zo intens verrijkt!

Dit alles lijkt misschien een succesverhaal en eigenlijk is dat het ook. Maar er mist nog wel een deel: het is keihard werken en afzien. Ik heb de bodem van de put van heel dichtbij gezien en het was niet leuk. Ik heb geschreeuwd, gehuild en mijn leven vervloekt. Het kost veel kracht en energie om al je oude angsten, behoeften en illusies in de ogen te kijken. Deze weg kun je alleen aangaan als je zelf de enige, of in elk geval de eerste bent voor wie je het doet.

Caroline

aandacht, alternatieve geneeswijzen, afweermechanismen, angst, bad cluster, bad cluster eliminatietherapie, bang dat het weer fout gaat, bedrogen, benauwdheid, bezieling, burnout, coaching op het werk, commitment, communicatie, communiceren, compassie, competitie, confrontatie, creativiteit, de herontdekking van het ware zelf, dissociatie, dood gaan, Drenthe, Drente, Eckhart Tolle, eetproblemen, Friesland, geborgenheid, gekwetst, geloof, gelijkwaardigheid, geluk, gemis, genieten, Groningen, helderheid, help, hertrouwen, het bloed onder mijn nagels, het zelfde liedje, hoe weet ik wat goed is, homofiel, homoparen, humor, huwelijkscrisis, identiteit, identiteitsproblemen, ik ben de weg kwijt, ik durf mij niet te binden, ik kan niet kiezen, ik pas me steeds aan, ik snap het niet, ik verlang zo, ik wil een relatie, ik voel me niet meer gehoord, ik weet het niet meer, ik weet niet meer of ik van haar hou, ik weet niet meer of ik van hem hou, ik weet niet meer wat ik wil, ik wil je niet tot last zijn, ik wil leven, ik wil niet lastig zijn, ik zit op slot, ik zit vast, Illusies, intervisie, Janov, Jean Jenson, Joop Korthuis, kinderwens, kinderen, kindertherapie, kunnen elkaar niet meer bereiken, leiderschapstijlen, lesbisch paar, leven in aandacht, leven in eenheid, leven in overvloed, leven met pijn, levenskracht, levensmoe, lol, luisteren met mijn hart, managementcoaching, mannenwerk, mensenwerk, mezelf inslikken, mezelf kleiner maken, mezelf ontmoeten in contact met de ander, mezelf zijn, moeilijk om me te binden, moeite met kinderen, naar elkaar luisteren, nieuw samengestelde gezinnen, noodkreet, noorden, noord Nederland, omgaan met verwachtingen, Oegstgeest, omzeilen, ongedurig, ongelijkwaardige relatie, onrustig, ontevreden, ontkenning, ontkenning van behoeften, ontvangen, ontvankelijk zijn, ontwikkelingsfasen in relaties, onveilig, op weg naar je ware zelf, overlevingsmechanisme, overlevingsreflex, overspannen, oud zeer, out placement, persoonlijke vrijheid, plezier, prestatiemaatschappij, Primal Therapie,, psychotherapeut, psychotherapie, re-integratietherapie, Randstad, reïntegratietherapie, relatieontwikkeling, relatietherapeut, relatietherapie, ruimte om te leven, scheiden, schuldgevoel, spiegelen, spiritualiteit, staan voor mezelf, stiefkinderen, stiefmoeders, stiefouders, stiefvaders, stress, strijdpatroon, stromen, suïcide, supervisie, thuis komen, thuis voelen, transpersoonlijke therapie, tweede huwelijk, uitgeput, vaak ruzie, valse hoop, valse macht, verbinding, verbondenheid, verdieping van de relatie, verlangen, verleiding, verliefd op een ander, verliefd op een derde, vermijden, vermijdingsmechanisme, vertrouwen, vervulling, verwarring, verwachtingen, voor zijn karretje spannen, wanhoop nabij, wantrouwen, warmte, we komen er niet meer uit, we kunnen niet meer praten, we zijn elkaar kwijt, westen, wie ben ik eigenlijk, wilskracht, zelfhulp, zelfhulp methode, zingeving